تاريخچه پزشکي
در روزگاران کهن، اين دانش براي مردم ناشناخته بود و بيماري‌ها را ناشي از عوامل ماوراء طبيعي مي دانستند، لذا براي درمان آنها به سحر و جادو دست مي زدند.
يونانيان در پيشرفت اين دانش نقش به سزايي داشتند. دانشمنداني از جمله بقراط ، ارسطو و جالينوس از مروّجان اصلي اين علم در يونان باستان بودند.
همگام با پيشرفت ساير علوم، بنيان هاي علم پزشکي نيز دگرگون شدند. پيدايش مداوم دانسته‌ها و اطلاعات به همراه اکتشافات متعدد در رشته‌هاي علوم پايه ي پزشکي، به «علم نوين پزشکي» منجر گرديده است.اين علم اگرچه پايه‌هاي خود را از دانسته‌هاي گذشته گرفته است و هنوز نيز از علوم سنتي به عنوان منبع استفاده مي کند، ولي روش آن مبتني بر استانداردهاي سخت علمي است.
در حال حاضر به دليل گستردگي بسيار زياد اين علم، علاوه بر پزشکي عمومي، علم پزشکي به رشته‌هاي تخصصي و فوق تخصصي فراوان تقسيم گرديده است و همچنين ارتباط نزديک و تنگاتنگي با رشته‌هايي مانند: داروسازي، علوم آزمايشگاهي و پيراپزشکي دارد.
پزشکي در ايران
در ايران باستان پزشکي سنتي شامل گياه درماني، دعا درماني و جراحي بوده است. با برپايي دانشگاه‌هايي مانند: گندي‌شاپور، پزشکي در ايران گسترش يافت. پس از اسلام نيز اين روند ادامه يافت.
پزشکي ايراني ترکيبي از انواع طبابت‌هاي رايج اقوام چينيف هندي، عربي و غربي بوده است.
مکاتب پزشکي
روش درمان مغرب زمين در کل «روش بقراطي» نام دارد.
از ديگر روش هاي مهم درمانگري در جهان مي توان مکتب آيورودي هندي و پزشکي سنتي چيني، از جمله طب سوزني را نام برد.
منبع: ويکي پديا